من و اشتباهاتم

امروز متوجه اشتباه بزرگي كه دارم در حق خيلي ها ميكنم شدم.

داستان ميلاد و مهرناز رو نبايد هيچوقت فراموش كنم. دخالت تو مسائل شخصي بقيه هرچند هم كه حق با تو باشه بازم در انتها اين تويي كه محكوم ميشي. حتي با وجود اينكه اونها ماهيت و ذات تو رو ميشناسن، اما ممكنه در لحظه اقدام به كاري بكنن كه هر چي هم بعدش عذرخواهي كنن بازم آبروي رفته تو هيچوقت بر نگرده. امروز كه شكر خدا جمع ٤ نفري بيش نبود و الباقي دوستان متوجه قضيه بودن،اما اين يه تلنگر بزرگ بود.

البته هنوز نتونسته منو به يه موجود منفعل و بي تفاوت مبدل كنه، اما حداقل الان بيشتر بايد دقت كنم كه كجا بايد و چه زماني دخالت كرد.

اميدوارم روزي نرسه كه بخوام تبديل به يه موجود منفعل بشم. آمين

مترسک...